Op 11 februari 1979 kwam het fundamentalistisch islamitisch regime van Iran aan de macht. Op die dag richtten de ayatollahs in Iran de Islamitische Staat op. Ja, de Islamitische Staat; de wrede praktijken van dit regime tonen duidelijke gelijkenissen met wat IS-fundamentalisten hebben aangericht in Syrië en Irak. Hoogtijd om dit nietsontziende regime ter verantwoording te roepen.
Troosteloze viering
Op 11 februari vieren de ayatollahs met hun handlangers het 41-jarige bestaan van de islamitische republiek Iran. De viering moet weer een imposante vertoning worden voor de machthebbers. In werkelijkheid betekent dit 41 jaar onderdrukking, onvrijheid, marteling, executies. Maar ook 41 jaar corruptie, economische malaise. En jarenlange financiering door ayatollahs van terroristische groeperingen in Libanon, Palestina, Jemen, Syrië; met als gevolg geweld en chaos.
Dit regime verwoest het leven van vele Iraniërs, ontwricht gezinnen, en vernietigt het land; het oude Perzië dat gold als bakermat voor beschaving. Vele kunstenaars, dichters, schrijvers, medici, sporters zijn Iran ontvlucht. Ayatollahs hebben Perzië van zijn schoonheid beroofd.
Bovendien vormt dit regime een ernstige bedreiging voor de vrede, veiligheid en stabiliteit en in de wereld. De barbaarse machthebbers in Iran schenden tevens mensenrechten op een grove wijze. Het Westen moet snel in actie komen door het Iraans volk te steunen om nu eindelijk na 41 jaar af te rekenen met deze gevaarlijke fundamentalisten.
Diepe wonden
Op 16 januari 1979 vluchtte de sjah, met een zakje Iraanse aarde op zak, naar Egypte. De protesten tegen de sjah waren el een tijd gaande. Ik liep ook soms met mijn oudere broer mee met de demonstraties. Een paar dagen later op 1 februari landde het vliegtuig van Khomeini op het vliegveld in Teheran; enkele kilometer van mijn ouderlijk huis vandaan.
Khomeini keerde terug uit het ballingschap (Parijs). De sjah getrouwen bleven nog een paar dagen strijd leveren. Maar op 11 februari stortte het regime van de sjah helemaal in elkaar. Toen was de regime change een feit. En vanaf dat moment teisteren donkere wolken boven mijn vaderland.
In zijn eerste toespraak op de Iraanse televisie beloofde Khomeini het Iraans volk een comfortabel leven. De opbrengst van de olieverkoop zou ten goede komen van burgers, en zij zouden voortaan elke dag vers vlees op hun bord hebben. Ik zie mijn zwager nog een vreugdedansje doen van blijdschap. De euforie was echter van korte duur.
Khomeini gaf zijn veiligheidsdiensten de opdracht een grootschalige klopjacht te starten tegen ambtenaren, rechters, wetenschapperst. Tegelijkertijd werden strenge islamitische regels ingevoerd. Er werden islamitische rechtbanken opgericht. In een paar maanden tijd spraken die rechtbanken duizenden doodvonnissen uit, die uitgevoerd werden. Grote groepen Iraniërs vluchtten uit paniek het land uit. Vele gezinnen raakten ontwricht.
Om nog meer angst in te boezemen in de Iraanse samenleving vonden toen regelmatig openbare executies plaats; vaak op grote pleinen en in parken, waar mensen werden opgehangen. Vrouwen moesten zwarte sluiers dragen om zweepslagen en celstraffen te ontlopen. Vrouwen die verdacht werden van overspel, werden in het openbaar gestenigd. Angst en verdriet heersde.
Wakker geschud
In Iran kwamen mensen steeds meer tot het bewustzijn dat het regime van ayatollahs niets geeft om de burgers. De opbrengst van de olieverkoop werd gebruikt om terroristische groeperingen te financieren. Om hun macht verder te verstevigen, richtten de ayatollahs een Revolutionaire Garde op (Sepah Pastaran); voorzien van veel bevoegdheden en een aanzienlijk salaris.
De leden van de Revolutionaire Garde hebben onvoorwaardelijk trouw beloofd aan de machthebbers in Iran. Als er 
protesten zijn, worden die lieden ingezet die gericht schieten op demonstraten. Dit bleek weer bij de protesten eind vorig jaar. Op 15 november 2019 kondigde het regime aan de olieprijs fors te verhogen. Vanwege die prijsverhoging en vanwege een hoop woede en afschuw bij veel Iraniërs jegens ayatollahs gingen mensen de staat op. In een paar dagen tijd werden meer dan 1.500 onschuldige burgers doodgeschoten, bijna 5.000 gewonden, en 7.000 demonstranten werden gearresteerd.
De ordetroepen schoten gericht op mensen; mannen, vrouwen en kinderen, niemand werd ontzien. Daarnaast werden door ayatollahs, zo blijkt uit bewijzen, huurlingen van rebellengroepen in Syrië en Libanon ingezet om demonstranten te doden. De protesten eind vorig jaar waren hevig en omvangrijk. Nooit eerder was de positie van ayatollahs zo wankel geweest. Het regime trad keihard op tegen de demonstranten met als enig doel machtsbehoud.
Terwijl Khomeini had beloofd dat de opbrengst van olieverkoop ten goede zou komen van burgers, werd nu weer de olieprijs fors verhoogd, en dat terwijl heel veel Iraniërs niet kunnen rondkomen door hoge werkloosheid, corruptie en hoge prijzen voor levensmiddelen. En als burgers de straat op gaan te protesteren, worden ze neergeschoten. Wederom het bewijs dat dit regime niets geeft om het Iraans volk; machtsbehoud telt.
Rauwe werkelijkheid
Om de macht te behouden gaan ayatollahs onvoorstelbaar ver. Tijdens de protesten eind vorig jaar gooide het regime het internet dagen plat. Zo konden ze tekeer gaan tegen de demonstranten zonder dat de buitenwereld het zag. De ordetroepen werden bewapend met traangas, knuppels en met geweren.
De lichamen van doodgeschoten demonstranten werden door ordetroepen weggevoerd. Om de lichamen te mogen meenemen, moesten de familieleden betalen voor de kogel, waarmee hun dierbare was doodgeschoten (circa 1.250 euro). Daarnaast moesten ze een verklaring tekenen dat zij zouden zwijgen over de dood van hun dierbare.
Eén van de onschuldigen die werd doodgeschoten was de 27 jarige Pouya (hier op deze foto). Hij werd 
geraakt door een kogel van de ordetroepen toen hij van het werk op weg was naar huis. Zijn ouders wilden echter niet zwijgen tegen zoveel onrecht ondanks de verklaring die zij moesten tekenen. Om die reden werden de ouders van Pouya opgepakt en opgesloten in de cel. Dit doen de ayatollahs met ouders; rouwend om hun doodgeschoten zoon. Dat de wereld niet later kan zeggen: dat hebben we niet geweten.
Een groep ouders wilde op eind vorig jaar een wake houden voor hun doodgeschoten kinderen om zo samen te rouwen. Ayatollahs vreesden voor rellen, en hebben toen de begraafplaatsen afgegrendeld. Daarnaast werden de rouwende mensen geïntimideerd, bedreigd en uit elkaar gedreven. Die dag cirkelden enkele helikopters rond om zo de mensen vanuit de lucht en op de grond scherp in de gaten te houden.
Maar de wreedheden van ayatollahs hielden daarmee niet op. Er zijn bewijzen dat de ordetroepen langs gingen bij ziekenhuizen op zoek naar gewond geraakte demonstranten, die vervolgens uit ziekenhuizen werden gehaald en meegenomen naar de gevangenis. Zo wilde het regime voorkomen dat de gewonden zouden vluchten.
De gearresteerden worden gemarteld en vernederd. Vooral de vernedering van vrouwen en meisjes in de gevangenissen is werkelijk hartverscheurend. Er zijn bewijzen van seksueel geweld tegen vrouwen en meisjes, waarbij foto’s worden gemaakt. De slachtoffers krijgen te horen dat ze nooit meer moeten gaan demonstreren om zo te voorkomen dat die foto’s worden verspreid.
Hoe pijnlijk en onvoorstelbaar het ook mogen zijn, dit zijn de feiten; dit is wat ayatollahs mensen in Iran jaren aandoen. Vraag is hoe kan het Westen zo apathisch reageren. Deze vraag wordt mij vaak gesteld als ik met familie en vrienden in Iran aan de telefoon spreek.
Ingrijpen onvermijdelijk
De wreedheden door ayatollahs jegens het Iraans volk gaan door. Maar ook het ontwikkelen van een atoombom gaat door, evenals het financieren van terroristische groeperingen. Daarnaast is de lange arm van Teheran in meerdere landen, zoals in Nederland, actief om Iraanse dissidenten uit de weg te ruimen. Dit raakt mij ook persoonlijk; maar zwijgen nooit. Ik wil de stem zijn van mijn moedige landgenoten met sterk verlangen naar vrijheid.
Na al die wreedheden jegens onschuldige burgers met zoveel doden, gewonden en arrestaties zou je op zijn minst verwachten dat het Westen een onderzoek zou starten naar het optreden van Iraans regime. Maar helaas; de VN deed niets, de EU deed niets.
Het Iraans volk smeekt het Westen om steun in hun strijd tegen het fundamentalistisch islamitisch regime van Iran. Kies onmiskenbaar voor vrijheid en mensenrechten. Hoogtijd om dit nietsontziende regime ter verantwoording te roepen.
Deze foto als ultieme uitdrukking van pijn en verdriet bij Iraniërs. Moeders met de foto van hun kinderen in de hand, die in koele bloede werden doodgeschoten door ordetroepen van Iraanse ayatollahs.
