Marshall Plan
De vluchtelingencrisis schreeuwt om een oplossing. Hoge hekken bij de Hongaarse grens, nog meer politiemacht bij de tunnel bij Calais, het inzetten van traangas bij de Macedonische grens tegen vrouwen en kinderen, het opsluiten van asielzoekers; het helpt allemaal niet. Mensen vluchten uit landen als Irak, Eritrea, en Syrië, of uit de overvolle vluchtelingenkampen vanwege de oorlog, geweld onderdrukking, en uit totale wanhoop.
Al die tijd keken de Europese leiders weg. Zij besloten zelfs eerder tot minder patrouilleren op de Middellandse Zee. Alsof daarmee de stroom van vluchtelingen vanzelf zou ophouden. Dat besluit werd teruggedraaid na het drama met de 800 doden. Europa moet de realiteit onder ogen zien; de stroom van asielzoekers neemt toe. Er is een ferme wil nodig om de vluchtelingencrisis als Europa gezamenlijk op te lossen.
Nu bijna zeventig jaar later heeft Europa weer behoefte aan een Marshall Plan; een stevig plan om de vluchtelingencrisis op een menselijke manier op te lossen. De vluchtelingencrisis is een Europese crisis. De Europese Unie pretendeert een waardengemeenschap te zijn; waarden als vrijheid, veiligheid, menselijke waardigheid en respect voor mensenrechten. De vluchtelingencrisis van dit moment is zo omvangrijk dat het opstellen van een tweede Europese Marshall Plan noodzakelijk is.
In Nederland en in Europa is er nu behoefte aan moedige en bevlogen politici die het aandurven om op te staan. Politici die het aandurven om als poortwachter op te treden voor deze Europese waarden, en die moedig zijn om in Nederland en in Europa gezamenlijk te werken aan een Marshall Plan om de vluchtelingencrisis op menswaardig op te lossen.
Politici die zich niet laten gijzelen door angst voor de peilingen en voor de goedkope retoriek van het rechtspopulisme, maar die pal staan voor mensenrechten en die werken aan realistische oplossingen. En politici die in staat zijn saamhorigheid en binding tussen de bevolkingsgroepen te versterken die nu zo hard nodig is.
Rauwe werkelijkheid
Syrië wordt nu ruim vier jaar geteisterd door burgeroorlog en geweld met ruim tweehonderdduizend slachtoffers en enkele miljoenen mannen vrouwen en kinderen die op de vlucht zijn geslagen. De vluchtelingenkampen in de buurlanden van Syrië zijn overvol. Gezinnen die gedwongen enkele jaren in deze overvolle kampen verblijven, waar een tekort is aan primaire behoeftes als voedsel en medicijnen. In de zomer de rattenbeten in de kuiten van kinderen, en in de winter de stormen rond de tenten van vluchtelingen met als gevolg dode baby’s en kinderen.
Hulptekorten dwingen bovendien sommige jonge Syrische vrouwen in de vluchtelingenkampen tot overlevingsseks. Maar het is allemaal ver van ons vandaan. Toch was daar onlangs de foto van Aylan Kurdi, de Syrische peuter die dood op het Turkse strand lag. Die foto heeft ons des te meer doen beseffen wat voor tragedie er eigenlijk plaatsvindt. Voor die tragedie mogen we onze ogen niet sluiten.
Dit alles tekent de rauwe werkelijkheid in die vluchtelingenkampen. Desondanks wil het kabinet op termijn alle asielzoekers terugsturen; opvang uitsluitend in de regio met als gevolg dat het asielrecht, dat kort na de Tweede Wereldoorlog in het Vluchtelingenverdrag werd verankerd, wordt afgeschaft.
Persoonlijk
Enkele jaren geleden ontvluchtte ik op mijn achttiende zonder familie mijn vaderland Iran vanwege onveiligheid en onderdrukking. Ik zocht een veilige haven, waar ik in vrijheid en zonder angst kon leven. In Nederland bouwde ik in vrijheid en veiligheid een nieuw leven op. Dit koud kikkerlandje werd mijn geliefde thuisland. Het vluchten betekent achterlaten; achterlaten van mijn geboortestad, het ouderlijk huis, vrienden en familie.
Hoewel het verlangen naar vrijheid en veiligheid zeer sterk was, betekende het vluchten vooral onzekerheid, angst en kwetsbaarheid. De eerste dagen en weken van mijn verblijf in Nederland voelden koud aan. Niet zozeer vanwege de lage temperatuur, maar meer door het verlangen naar affectie en menselijkheid. Als vluchteling laat je heel veel achter en raak je zoveel kwijt. Daarom nemen bij vluchtelingen de wanhoop en radeloosheid vaak de overhand. Dit heb ik zelf aan de lijve ondervonden toen ik mijn vaderland ontvluchtten op weg naar een onzekere toekomst.
Vluchtelingen zijn geen terroristen. Het zijn de slachtoffers van terreur. Zij streven net als ieder ander hun geluk na. Als het gaat om het vinden van humane oplossingen voor de vluchtelingencrisis staan in feite de electorale overwegingen in de weg. In Den Haag is de blik teveel gericht op de volgende stembusgang en op de peilingen.
Dit mag echter nimmer prevaleren boven het beschermen van fundamentele mensenrechten en de menselijke waardigheid; niet in onze rechtsstaat waar recht en respect voor ieder mens als uitgangspunt dient voor het kabinet.
